De tijd vliegt… Mem en Hanneke zijn alweer 2 weken geleden vertrokken, maar jullie hebben nog een deel van het verslag van Hanneke tegoed. Dus hierbij:
De laatste dagen in Chili worden besteed aan sight-seeing en Tineke´s werk.
Vanuit OM wordt twee keer per week een kindertehuis bezocht, en Sytske en ik zijn afgelopen maandag mee geweest.
In het kindertehuis wonen kinderen die wel ouders hebben, maar vanwege de omstandigheden niet thuis kunnen wonen.
We zijn te gast bij de meidengroep vanaf 5 tot 18 jaar. Deze groep heeft 1 leidster die 24 uur aanwezig is.
Er wordt gezongen, gedanst, geknutseld en vooral veel aandacht gegeven.
Sytske en ik zitten op een veranda wat naar buiten te kijken en dan kruipt er opeens een meisje op schoot.
Daarna komt er nog een die er ook bij wil zitten. We knuffelen wat, maar verstaan helaas de taal niet, zodat het praten lastig is.
Maar die knuffels, het blijft mij bij… Wat komen ze veel liefde en aandacht te kort. Het is fijn dat Tineke met haar groep wekelijks daar naartoe gaat.
Dinsdagavond zijn we mee geweest naar de daklozen. Ook een van de projecten van OM in Chili.
Samen met de studenten, de leiders en een aantal Chilenen worden deze mensen wekelijks bezocht.
We hebben soep, thee en broodjes bij ons. Dat is reeds bekend bij de daklozen, want zodra we gezien worden, komen er al een aantal mensen naar ons toe.
We wensen elkaar een goed nieuwjaar op Chileense wijze en maken een praatje. Sommigen zijn blij ons te zien, anderen komen alleen voor soep en een broodje.
Dit zijn de heftige momenten. We worden er stil van. Je weet niet wat je ziet.
Met de laatste metro terug naar huis en nog even kletsen deze laatste avond.
De laatste dag alles ingepakt, met een leuke taxirit naar het vliegveld en afscheid nemen.
We zijn na een lange vlucht weer thuis. Het was een prachtige reis en Tineke, bedankt voor de warme ontvangst.
