Gisteravond vroeg Ada mij en Whitney of we mee wilden om Mari* op te zoeken in het ziekenhuis. Ik vroeg verscheidene keren aan de prostituees en aan Ada wat ze heeft, maar ik kreeg geen antwoord.
Na onze plannen 10 keer veranderd te hebben komen we rond 5 uur aan in het ziekenhuis waar Mari verblijft. Het is een van de grootste publieke ziekenhuizen en ik moet zeggen… dat was een cultuurschok op zichzelf. Ik heb tijdens mijn studie geneeskunde heel wat tijd in het ziekenhuis doorgebracht, maar het ziekenhuis dat ik vandaag van binnen gezien heb is niet te vergelijken met het UMCG en de sionsberg!
Een andere prostituee die we goed kennen pikt ons op bij te trap om ons naar de kamer van Mari te begeleiden. Toen ik hem zag wist ik dat mijn vermoedens klopten… Ada en ik gingen naar binnen en hij vertelt ons het verhaal: ‘Ik was al ruim een maand ziek thuis. Ik voelde me absoluut niet lekker maar ik dacht: ‘verkoudheidje en een griepje, dat gaat wel weer over’. Toen mijn vriendinnen me op een dag op kwamen zoeken kon ik niet meer lopen en ik kon niet eens meer een glas optillen. Ze hebben me naar het ziekenhuis gebracht. Ik had niet een dag later moeten zijn, want dan was ik er niet meer geweest.’
Eenmaal in het ziekenhuis word zijn ernstige longontsteking behandeld en worden er bloedtests gedaan om uit te zoeken wat er allemaal aan de hand is. Dan hoort hij voor het eerst de diagnose: ‘Jij hebt Aids’. Wat een schok! Mari besluit het niet geheim te houden en vertelt direct aan zijn familie en vrienden hoe ziek hij is. Gelukkig betekent de diagnose Aids tegenwoordig niet meer dat je binnen 2 jaar komt te overlijden. Mari is herstellende van zijn longontsteking en hoopt binnenkort met de antivirale behandeling te beginnen om zijn immuunsysteem weer wat op te krikken.
We hebben vanmiddag een lange tijd met Mari gesproken en hem gevraagd wat voor beslissingen hij nu voor de toekomst wil nemen, nu hij weet hoe ziek hij is. Hij vertelde ons dat hij heeft besloten in ieder geval geen drugs meer te gebruiken, niet meer te drinken en alleen nog maar op donderdag en vrijdag te gaan werken, omdat dat nou eenmaal noodzakelijk is. Maar de meest bijzondere beslissing is wel dat hij besloot ons zijn officiele naam (Jozef*) te vertellen en daarmee het verzoek om voor hem te bidden dat hij God beter mag leren kennen.
Jozef* erkent dat waar hij op dit moment is niet gezond en goed is. Hij heeft toegezegd onze hulp te accepteren om te kijken of we hem op de een of andere manier aan ander werk kunnen helpen. Hij zal uiteindelijk zelf de beslissing ook werkelijk moeten nemen en stappen moeten ondernemen, maar… bidden jullie mee?
(* de namen zijn om privacy-redenen veranderd, wil je zijn echte naam weten om gerichter te kunnen bidden, stuur me dan maar even een e-mail.)





